Bir kabristan vardı. Daha önce şehrin alt tarafında iken şimdi ortalarda kalmıştı. Gelip geçenlere sessizce ölümü hatırlatırdı. Belediye yetkilileri, bir emanet, bir tapu senedi, bir hatıra ve bir uyarıcı olan o beldeyi, maalesef, oradan kaldırmaya karar vermişlerdi.

İlân yapıldı.

“Falan kabristan şu tarihte sökülmeye başlanacak. Cenaze sahiplerinden isteyenler o güne kadar cenazelerini filan kabristana aktarabilirler.” diye

İlâna pek iltifat eden olmadı. Zira uzun süreden beri bütün vefat edenler şehrin yeni kabristanına defnediliyordu. Burada kalanlar, yıllar öncesinin insanlarıydı. Çoğunun sahibi çıkmadı

Derken beklenen gün gelip çattı. Kepçe o koca beldeyi birbirine kattı. Görünürlerde beden denilebilecek bir şey kalmamıştı. O vücut binalarının kolonları hükmündeki kemiklerden henüz tam çürümeyenler birbirine karıştı ve kamyonlara dolduruldular

O garip manzaranın halâ tesiri altındayım  O gün kemikleri kamyonlara yüklenen insanlar, daha dün bu şehrin sakinleriydiler  İçlerinde zengini de vardı, fakiri de   Alçak gönüllüsü de vardı, kibirlisi de   İffetlisi de vardı, şehvet düşkünleri de   Birbirini çekemeyen ve çok büyük mücadeleler veren rakipler şimdi aynı kamyonun arkasında sarmaş dolaş olmuşlardı

Ve hepsi, yeni gafillerin oynaştığı bu beldeyi artık terk ediyorlardı

Prof  Dr Alaaddin Başar
Zafer Dergisi